User Guide – 19

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Iam in altera philosophiae parte. Scrupulum, inquam, abeunti; In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Minime vero, inquit ille, consentit. Non est igitur voluptas bonum. Hic nihil fuit, quod quaereremus. Quae sunt igitur communia vobis cum antiquis, iis sic utamur quasi concessis; Duo Reges: constructio interrete. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris?

Bonum integritas corporis: misera debilitas. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Poterat autem inpune; Bonum incolumis acies: misera caecitas. Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Qualem igitur hominem natura inchoavit? Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando; Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis?

Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Nonne videmus quanta perturbatio rerum omnium consequatur, quanta confusio? Quis hoc dicit?

Cum autem in quo sapienter dicimus, id a primo rectissime dicitur. Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Dici enim nihil potest verius. Ut in voluptate sit, qui epuletur, in dolore, qui torqueatur. Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum. At modo dixeras nihil in istis rebus esse, quod interesset. Quid sequatur, quid repugnet, vident. Quae cum praeponunt, ut sit aliqua rerum selectio, naturam videntur sequi;

Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio. Ergo instituto veterum, quo etiam Stoici utuntur, hinc capiamus exordium. Verba tu fingas et ea dicas, quae non sentias? Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Verum hoc idem saepe faciamus.