User Guide – 16

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum. Sed potestne rerum maior esse dissensio? Respondeat totidem verbis. Et nemo nimium beatus est; Cur tantas regiones barbarorum pedibus obiit, tot maria transmisit? Ea possunt paria non esse. Hanc ergo intuens debet institutum illud quasi signum absolvere.

Duo enim genera quae erant, fecit tria. Quid, quod homines infima fortuna, nulla spe rerum gerendarum, opifices denique delectantur historia? Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus. An ea, quae per vinitorem antea consequebatur, per se ipsa curabit? Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum. Quid enim possumus hoc agere divinius? At miser, si in flagitiosa et vitiosa vita afflueret voluptatibus. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Itaque fecimus.

Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos. Cur, nisi quod turpis oratio est? A quibus propter discendi cupiditatem videmus ultimas terras esse peragratas. Hoc Hieronymus summum bonum esse dixit. Quid enim de amicitia statueris utilitatis causa expetenda vides. Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos; Negabat igitur ullam esse artem, quae ipsa a se proficisceretur; Ergo opifex plus sibi proponet ad formarum quam civis excellens ad factorum pulchritudinem? Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali.

Duo Reges: constructio interrete. Quae autem natura suae primae institutionis oblita est? Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. Luxuriam non reprehendit, modo sit vacua infinita cupiditate et timore. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis;

Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Quam illa ardentis amores excitaret sui! Cur tandem? Ut in geometria, prima si dederis, danda sunt omnia. An nisi populari fama? Quare obscurentur etiam haec, quae secundum naturam esse dicimus, in vita beata;

Quod autem meum munus dicis non equidem recuso, sed te adiungo socium. Hoc Hieronymus summum bonum esse dixit. Suo genere perveniant ad extremum; Qui est in parvis malis. Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Mihi enim satis est, ipsis non satis. Quid ergo attinet gloriose loqui, nisi constanter loquare? Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio.

Bonum liberi: misera orbitas. Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Velut ego nunc moveor. Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles?

Non est igitur summum malum dolor. Hoc non est positum in nostra actione. Bonum patria: miserum exilium. Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Atqui eorum nihil est eius generis, ut sit in fine atque extrerno bonorum. Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest. Hunc vos beatum; Efficiens dici potest. Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum.