velim. Quid autem habent admirationis, cum

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Sed ad haec, nisi molestum est, habeo quae velim. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris? Quonam, inquit, modo? Duo Reges: constructio interrete. Laboro autem non sine causa;

Comprehensum, quod cognitum non habet? Maximus dolor, inquit, brevis est. Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Primum quid tu dicis breve? Sine ea igitur iucunde negat posse se vivere? Atqui iste locus est, Piso, tibi etiam atque etiam confirmandus, inquam;

Nihil minus, contraque illa hereditate dives ob eamque rem laetus. Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. Qua ex cognitione facilior facta est investigatio rerum occultissimarum. Sed nimis multa. Dolere malum est: in crucem qui agitur, beatus esse non potest. Satisne ergo pudori consulat, si quis sine teste libidini pareat? Quodcumque in mentem incideret, et quodcumque tamquam occurreret. At, illa, ut vobis placet, partem quandam tuetur, reliquam deserit.

Qui non moveatur et offensione turpitudinis et comprobatione honestatis? Sed quid sentiat, non videtis. Quo studio Aristophanem putamus aetatem in litteris duxisse? Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet.

Conferam tecum, quam cuique verso rem subicias; Inde igitur, inquit, ordiendum est. Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas. Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Paria sunt igitur. An nisi populari fama? Si quae forte-possumus. Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri. Ita multo sanguine profuso in laetitia et in victoria est mortuus. Quod autem ratione actum est, id officium appellamus.

Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus; Iis igitur est difficilius satis facere, qui se Latina scripta dicunt contemnere. Honesta oratio, Socratica, Platonis etiam. Sed tamen intellego quid velit. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Suo genere perveniant ad extremum; Quae cum essent dicta, finem fecimus et ambulandi et disputandi. Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum. Familiares nostros, credo, Sironem dicis et Philodemum, cum optimos viros, tum homines doctissimos.

Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Obsecro, inquit, Torquate, haec dicit Epicurus? Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere. Nos commodius agimus. Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Contemnit enim disserendi elegantiam, confuse loquitur. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. Certe, nisi voluptatem tanti aestimaretis.

Quasi ego id curem, quid ille aiat aut neget. Cur ipse Pythagoras et Aegyptum lustravit et Persarum magos adiit? Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior; Eodem modo is enim tibi nemo dabit, quod, expetendum sit, id esse laudabile. Quae cum ita sint, effectum est nihil esse malum, quod turpe non sit. Miserum hominem! Si dolor summum malum est, dici aliter non potest.

Tuo vero id quidem, inquam, arbitratu. Animi enim quoque dolores percipiet omnibus partibus maiores quam corporis. Deinde dolorem quem maximum? Quid censes in Latino fore?

Non autem hoc: igitur ne illud quidem. Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Sed ego in hoc resisto; Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim. Esse enim, nisi eris, non potes. Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Quae duo sunt, unum facit. Sed tu istuc dixti bene Latine, parum plane.

Sin aliud quid voles, postea. Quid, quod res alia tota est? Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant. Gerendus est mos, modo recte sentiat. Sed mehercule pergrata mihi oratio tua. Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit. Esse enim, nisi eris, non potes. Cur post Tarentum ad Archytam?

Sed haec nihil sane ad rem; Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. Hanc quoque iucunditatem, si vis, transfer in animum; Sed tu istuc dixti bene Latine, parum plane. Rationis enim perfectio est virtus; Sed quot homines, tot sententiae; At certe gravius.