unt. Restinguet citius, si ardentem acceperit. De

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Hic ambiguo ludimur. Quam tu ponis in verbis, ego positam in re putabam. Sed haec omittamus; Ita ne hoc quidem modo paria peccata sunt. Restinguet citius, si ardentem acceperit.

De ingenio eius in his disputationibus, non de moribus quaeritur. Non enim, si omnia non sequebatur, idcirco non erat ortus illinc. Idemne potest esse dies saepius, qui semel fuit? Contemnit enim disserendi elegantiam, confuse loquitur.

At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Est autem a te semper dictum nec gaudere quemquam nisi propter corpus nec dolere. Quid dubitas igitur mutare principia naturae? Videamus animi partes, quarum est conspectus illustrior;

Et non ex maxima parte de tota iudicabis? Non autem hoc: igitur ne illud quidem. Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant. Itaque eos id agere, ut a se dolores, morbos, debilitates repellant.

Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Duo Reges: constructio interrete. Sed tamen intellego quid velit. In schola desinis. Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum. Haec quo modo conveniant, non sane intellego.

Quae cum ita sint, effectum est nihil esse malum, quod turpe non sit. Quod idem cum vestri faciant, non satis magnam tribuunt inventoribus gratiam. Quis negat? Audeo dicere, inquit. Quod eo liquidius faciet, si perspexerit rerum inter eas verborumne sit controversia. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Hoc enim constituto in philosophia constituta sunt omnia. Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Itaque e contrario moderati aequabilesque habitus, affectiones ususque corporis apti esse ad naturam videntur. Et hercule-fatendum est enim, quod sentio -mirabilis est apud illos contextus rerum. Quodsi ipsam honestatem undique pertectam atque absolutam. Prioris generis est docilitas, memoria;

Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Quo tandem modo? Gloriosa ostentatio in constituendo summo bono. At enim, qua in vita est aliquid mali, ea beata esse non potest. Et certamen honestum et disputatio splendida! omnis est enim de virtutis dignitate contentio. Quamvis enim depravatae non sint, pravae tamen esse possunt. Amicitiam autem adhibendam esse censent, quia sit ex eo genere, quae prosunt. Quod cum accidisset ut alter alterum necopinato videremus, surrexit statim. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones.

Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur. Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur. Non enim iam stirpis bonum quaeret, sed animalis. Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus. Placet igitur tibi, Cato, cum res sumpseris non concessas, ex illis efficere, quod velis? Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere. Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant. Hoc sic expositum dissimile est superiori. Quis istud possit, inquit, negare? Efficiens dici potest. Qua tu etiam inprudens utebare non numquam.

Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante. Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Sint modo partes vitae beatae. Scisse enim te quis coarguere possit? Confecta res esset.

Illa sunt similia: hebes acies est cuipiam oculorum, corpore alius senescit; Quae duo sunt, unum facit. Sic, et quidem diligentius saepiusque ista loquemur inter nos agemusque communiter. Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane. Profectus in exilium Tubulus statim nec respondere ausus; Quod autem satis est, eo quicquid accessit, nimium est; Quare conare, quaeso. Quid censes in Latino fore? Tum ille timide vel potius verecunde: Facio, inquit. Egone non intellego, quid sit don Graece, Latine voluptas? Non ego tecum iam ita iocabor, ut isdem his de rebus, cum L. Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere.

Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem. Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Illis videtur, qui illud non dubitant bonum dicere -; Ne tum quidem te respicies et cogitabis sibi quemque natum esse et suis voluptatibus? Rationis enim perfectio est virtus; Sed utrum hortandus es nobis, Luci, inquit, an etiam tua sponte propensus es? Quippe: habes enim a rhetoribus;

Diodorus, eius auditor, adiungit ad honestatem vacuitatem doloris. Quis negat? Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae. Sed vobis voluptatum perceptarum recordatio vitam beatam facit, et quidem corpore perceptarum. Si enim ad populum me vocas, eum. Plane idem, inquit, et maxima quidem, qua fieri nulla maior potest. Si id dicis, vicimus.

Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Non est igitur voluptas bonum. Quae autem natura suae primae institutionis oblita est? Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. At certe gravius. Hoc loco discipulos quaerere videtur, ut, qui asoti esse velint, philosophi ante fiant. Quid me istud rogas?

Nos commodius agimus. Itaque sensibus rationem adiunxit et ratione effecta sensus non reliquit. Sed tamen intellego quid velit. Quod idem cum vestri faciant, non satis magnam tribuunt inventoribus gratiam. Nos vero, inquit ille; Non est igitur summum malum dolor. Quas enim kakaw Graeci appellant, vitia malo quam malitias nominare. Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas.