formosum, solum liberum, solum civem,

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Duo Reges: constructio interrete. Illi enim inter se dissentiunt. Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost; Omnium enim rerum principia parva sunt, sed suis progressionibus usa augentur nec sine causa; Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Atqui haec patefactio quasi rerum opertarum, cum quid quidque sit aperitur, definitio est. Simus igitur contenti his.

Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Minime vero istorum quidem, inquit. An hoc usque quaque, aliter in vita? Ita cum ea volunt retinere, quae superiori sententiae conveniunt, in Aristonem incidunt; Sit enim idem caecus, debilis. Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur.

Quid turpius quam sapientis vitam ex insipientium sermone pendere? Istic sum, inquit. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. De ingenio eius in his disputationibus, non de moribus quaeritur. Nummus in Croesi divitiis obscuratur, pars est tamen divitiarum. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Invidiosum nomen est, infame, suspectum.

Beatum, inquit. Ut optime, secundum naturam affectum esse possit. Obsecro, inquit, Torquate, haec dicit Epicurus? Ea possunt paria non esse. Primum cur ista res digna odio est, nisi quod est turpis? Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit?

Qualem igitur hominem natura inchoavit? Tu vero, inquam, ducas licet, si sequetur; Verum tamen cum de rebus grandioribus dicas, ipsae res verba rapiunt; Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. Aeque enim contingit omnibus fidibus, ut incontentae sint. Primum quid tu dicis breve? An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? Cum autem negant ea quicquam ad beatam vitam pertinere, rursus naturam relinquunt. Ad quorum et cognitionem et usum iam corroborati natura ipsa praeeunte deducimur.

Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt. Quam ob rem tandem, inquit, non satisfacit? Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Nos commodius agimus. Tuo vero id quidem, inquam, arbitratu. Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt.

Cum autem negant ea quicquam ad beatam vitam pertinere, rursus naturam relinquunt. Nec lapathi suavitatem acupenseri Galloni Laelius anteponebat, sed suavitatem ipsam neglegebat; Tertium autem omnibus aut maximis rebus iis, quae secundum naturam sint, fruentem vivere. At iam decimum annum in spelunca iacet. Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Age nunc isti doceant, vel tu potius quis enim ista melius?

Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Non autem hoc: igitur ne illud quidem. Nam si amitti vita beata potest, beata esse non potest. Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Aliena dixit in physicis nec ea ipsa, quae tibi probarentur; Sed ille, ut dixi, vitiose. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur.

At iam decimum annum in spelunca iacet. Quod vestri non item. Praeteritis, inquit, gaudeo. Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Sin kakan malitiam dixisses, ad aliud nos unum certum vitium consuetudo Latina traduceret. Ut scias me intellegere, primum idem esse dico voluptatem, quod ille don. Laboro autem non sine causa; Quod autem satis est, eo quicquid accessit, nimium est;

Haec bene dicuntur, nec ego repugno, sed inter sese ipsa pugnant. Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Ita cum ea volunt retinere, quae superiori sententiae conveniunt, in Aristonem incidunt; Idque testamento cavebit is, qui nobis quasi oraculum ediderit nihil post mortem ad nos pertinere? Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris. Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio. Sed tamen intellego quid velit. Sint ista Graecorum; Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Quid ad utilitatem tantae pecuniae?

Sed emolumenta communia esse dicuntur, recte autem facta et peccata non habentur communia. Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Aut unde est hoc contritum vetustate proverbium: quicum in tenebris? Sic vester sapiens magno aliquo emolumento commotus cicuta, si opus erit, dimicabit. Totum autem id externum est, et quod externum, id in casu est. Nec vero alia sunt quaerenda contra Carneadeam illam sententiam. Scientiam pollicentur, quam non erat mirum sapientiae cupido patria esse cariorem. Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit?

Quae si potest singula consolando levare, universa quo modo sustinebit? Summum ením bonum exposuit vacuitatem doloris; Nam ante Aristippus, et ille melius. Avaritiamne minuis? Tum ille timide vel potius verecunde: Facio, inquit. Hoc ille tuus non vult omnibusque ex rebus voluptatem quasi mercedem exigit. Est, ut dicis, inquit; Graccho, eius fere, aequalí? Rationis enim perfectio est virtus; Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint.