Etenim semper illud extra est, quod

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Itaque a sapientia praecipitur se ipsam, si usus sit, sapiens ut relinquat. Sed haec omittamus;

Cur iustitia laudatur? Etenim semper illud extra est, quod arte comprehenditur. Levatio igitur vitiorum magna fit in iis, qui habent ad virtutem progressionis aliquantum. Quo tandem modo? Tum ille timide vel potius verecunde: Facio, inquit. Rapior illuc, revocat autem Antiochus, nec est praeterea, quem audiamus. Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur.

Paupertas si malum est, mendicus beatus esse nemo potest, quamvis sit sapiens. Quare ad ea primum, si videtur;

Itaque his sapiens semper vacabit. Sextilio Rufo, cum is rem ad amicos ita deferret, se esse heredem Q. Urgent tamen et nihil remittunt. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Nunc haec primum fortasse audientis servire debemus. Quod dicit Epicurus etiam de voluptate, quae minime sint voluptates, eas obscurari saepe et obrui. Ex quo intellegitur officium medium quiddam esse, quod neque in bonis ponatur neque in contrariis.

At ille non pertimuit saneque fidenter: Istis quidem ipsis verbis, inquit; Quid de Platone aut de Democrito loquar? Sint ista Graecorum; Aliud igitur esse censet gaudere, aliud non dolere. Sic consequentibus vestris sublatis prima tolluntur.

Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali. Collige omnia, quae soletis: Praesidium amicorum. Eorum enim est haec querela, qui sibi cari sunt seseque diligunt. Moriatur, inquit. Graece donan, Latine voluptatem vocant. Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt.

Quid ei reliquisti, nisi te, quoquo modo loqueretur, intellegere, quid diceret? Suam denique cuique naturam esse ad vivendum ducem. Quis est tam dissimile homini. Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi; Pisone in eo gymnasio, quod Ptolomaeum vocatur, unaque nobiscum Q. Nemo igitur esse beatus potest.

Quodcumque in mentem incideret, et quodcumque tamquam occurreret. Et nemo nimium beatus est; Nihil enim hoc differt. Qua igitur re ab deo vincitur, si aeternitate non vincitur? Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Ut non sine causa ex iis memoriae ducta sit disciplina.

At ego quem huic anteponam non audeo dicere; Sit enim idem caecus, debilis. Habent enim et bene longam et satis litigiosam disputationem. Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant. Illi enim inter se dissentiunt. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Solum praeterea formosum, solum liberum, solum civem, stultost; Illa sunt similia: hebes acies est cuipiam oculorum, corpore alius senescit; Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis?

Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Iam in altera philosophiae parte. Suam denique cuique naturam esse ad vivendum ducem. Huic mori optimum esse propter desperationem sapientiae, illi propter spem vivere. Piso igitur hoc modo, vir optimus tuique, ut scis, amantissimus. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; Mihi, inquam, qui te id ipsum rogavi? Itaque rursus eadem ratione, qua sum paulo ante usus, haerebitis.

Vitae autem degendae ratio maxime quidem illis placuit quieta. Aliud igitur esse censet gaudere, aliud non dolere. Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere. Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Quid adiuvas? Tu quidem reddes; Ita enim vivunt quidam, ut eorum vita refellatur oratio.

Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas. Si longus, levis dictata sunt. Perturbationes autem nulla naturae vi commoventur, omniaque ea sunt opiniones ac iudicia levitatis. Sint modo partes vitae beatae. At quicum ioca seria, ut dicitur, quicum arcana, quicum occulta omnia? Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Vitiosum est enim in dividendo partem in genere numerare. Dolere malum est: in crucem qui agitur, beatus esse non potest. Primum divisit ineleganter; Sed ad bona praeterita redeamus. Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus.

Ex eorum enim scriptis et institutis cum omnis doctrina liberalis, omnis historia. Nam quibus rebus efficiuntur voluptates, eae non sunt in potestate sapientis. Confecta res esset. Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur. Pauca mutat vel plura sane; Esse enim quam vellet iniquus iustus poterat inpune.

Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Frater et T. An est aliquid, quod te sua sponte delectet? Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Duo Reges: constructio interrete. Hoc Hieronymus summum bonum esse dixit. Nec tamen ullo modo summum pecudis bonum et hominis idem mihi videri potest. Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur.

Quis istum dolorem timet? Non minor, inquit, voluptas percipitur ex vilissimis rebus quam ex pretiosissimis. Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris. Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. An haec ab eo non dicuntur? Quare conare, quaeso. Tum mihi Piso: Quid ergo? Qualem igitur hominem natura inchoavit? Sit sane ista voluptas.