e quam Stoici. Moriatur, inquit.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quae hic rei publicae vulnera inponebat, eadem ille sanabat. Multoque hoc melius nos veriusque quam Stoici. Moriatur, inquit. Heri, inquam, ludis commissis ex urbe profectus veni ad vesperum. Aut unde est hoc contritum vetustate proverbium: quicum in tenebris? Quarum ambarum rerum cum medicinam pollicetur, luxuriae licentiam pollicetur. Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur; Duo Reges: constructio interrete.

Iam id ipsum absurdum, maximum malum neglegi. At enim hic etiam dolore. Haeret in salebra.

Nulla erit controversia. Quid enim de amicitia statueris utilitatis causa expetenda vides. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Sed fortuna fortis; Ut enim consuetudo loquitur, id solum dicitur honestum, quod est populari fama gloriosum.

Iis igitur est difficilius satis facere, qui se Latina scripta dicunt contemnere. Vide ne ista sint Manliana vestra aut maiora etiam, si imperes quod facere non possim. Ita prorsus, inquam; Mihi enim satis est, ipsis non satis. Ille vero, si insipiens-quo certe, quoniam tyrannus -, numquam beatus; Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Idem etiam dolorem saepe perpetiuntur, ne, si id non faciant, incidant in maiorem. Easdemne res? Bonum negas esse divitias, praepos├Čtum esse dicis?

Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Vestri haec verecundius, illi fortasse constantius. Praeclarae mortes sunt imperatoriae; Immo vero, inquit, ad beatissime vivendum parum est, ad beate vero satis.

Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Ad eas enim res ab Epicuro praecepta dantur. Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur. Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Quasi vero, inquit, perpetua oratio rhetorum solum, non etiam philosophorum sit. Non laboro, inquit, de nomine.

Velut ego nunc moveor. Isto modo ne improbos quidem, si essent boni viri.

Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Inde igitur, inquit, ordiendum est. Itaque primos congressus copulationesque et consuetudinum instituendarum voluntates fieri propter voluptatem; Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio? Tollenda est atque extrahenda radicitus. Age nunc isti doceant, vel tu potius quis enim ista melius? Ergo ita: non posse honeste vivi, nisi honeste vivatur? Nihil opus est exemplis hoc facere longius. Praeclare hoc quidem. Alterum significari idem, ut si diceretur, officia media omnia aut pleraque servantem vivere.

Esse enim, nisi eris, non potes. At enim hic etiam dolore. Cur iustitia laudatur? Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Et quod est munus, quod opus sapientiae? Praeclarae mortes sunt imperatoriae; Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba. Bonum incolumis acies: misera caecitas. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles?

Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Materiam vero rerum et copiam apud hos exilem, apud illos uberrimam reperiemus. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Atque haec coniunctio confusioque virtutum tamen a philosophis ratione quadam distinguitur. Sequitur disserendi ratio cognitioque naturae; Igitur neque stultorum quisquam beatus neque sapientium non beatus. Sed quod proximum fuit non vidit. Quid de Platone aut de Democrito loquar? Quid ergo aliud intellegetur nisi uti ne quae pars naturae neglegatur? Atque haec coniunctio confusioque virtutum tamen a philosophis ratione quadam distinguitur. Haec et tu ita posuisti, et verba vestra sunt.

Quod, inquit, quamquam voluptatibus quibusdam est saepe iucundius, tamen expetitur propter voluptatem. Nec lapathi suavitatem acupenseri Galloni Laelius anteponebat, sed suavitatem ipsam neglegebat; An me, inquam, nisi te audire vellem, censes haec dicturum fuisse? Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Sed quid sentiat, non videtis.

Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Quae cum dixisset, finem ille. Sed in rebus apertissimis nimium longi sumus. An potest, inquit ille, quicquam esse suavius quam nihil dolere? Non est enim vitium in oratione solum, sed etiam in moribus.