a communia, verum etiam paria

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt. Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Duo Reges: constructio interrete. Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas. Quod cum dixissent, ille contra. Verba tu fingas et ea dicas, quae non sentias? Aliter homines, aliter philosophos loqui putas oportere?

Putabam equidem satis, inquit, me dixisse. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Scientiam pollicentur, quam non erat mirum sapientiae cupido patria esse cariorem. Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat.

Dic in quovis conventu te omnia facere, ne doleas. Quod si ita se habeat, non possit beatam praestare vitam sapientia. Tum Piso: Quoniam igitur aliquid omnes, quid Lucius noster? Quis est enim, in quo sit cupiditas, quin recte cupidus dici possit? Ego quoque, inquit, didicerim libentius si quid attuleris, quam te reprehenderim. Res tota, Torquate, non doctorum hominum, velle post mortem epulis celebrari memoriam sui nominis. Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Quis, quaeso, illum negat et bonum virum et comem et humanum fuisse?

Cum ageremus, inquit, vitae beatum et eundem supremum diem, scribebamus haec. Hoc enim constituto in philosophia constituta sunt omnia. Cum autem in quo sapienter dicimus, id a primo rectissime dicitur. Quid est igitur, cur ita semper deum appellet Epicurus beatum et aeternum? Quis enim redargueret? Scrupulum, inquam, abeunti; Erat enim res aperta.

Mihi enim erit isdem istis fortasse iam utendum. Bona autem corporis huic sunt, quod posterius posui, similiora. Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur. Sed fortuna fortis; Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Nihilo magis.

Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Verba tu fingas et ea dicas, quae non sentias? Invidiosum nomen est, infame, suspectum. Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere. Quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis? Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Dempta enim aeternitate nihilo beatior Iuppiter quam Epicurus;

Hoc est non modo cor non habere, sed ne palatum quidem. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Qua tu etiam inprudens utebare non numquam. Serpere anguiculos, nare anaticulas, evolare merulas, cornibus uti videmus boves, nepas aculeis. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium. Varietates autem iniurasque fortunae facile veteres philosophorum praeceptis instituta vita superabat. Tanti autem aderant vesicae et torminum morbi, ut nihil ad eorum magnitudinem posset accedere. Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Deinde dolorem quem maximum?

Cuius ad naturam apta ratio vera illa et summa lex a philosophis dicitur. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Ex quo illud efficitur, qui bene cenent omnis libenter cenare, qui libenter, non continuo bene. Quid autem habent admirationis, cum prope accesseris?

Quam nemo umquam voluptatem appellavit, appellat; Itaque sensibus rationem adiunxit et ratione effecta sensus non reliquit. Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere. Illa argumenta propria videamus, cur omnia sint paria peccata. Post enim Chrysippum eum non sane est disputatum. Sequitur disserendi ratio cognitioque naturae; Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Quid enim possumus hoc agere divinius? Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Itaque haec cum illis est dissensio, cum Peripateticis nulla sane.

Vitae autem degendae ratio maxime quidem illis placuit quieta. Laboro autem non sine causa; Sed fortuna fortis; Iam in altera philosophiae parte. Eiuro, inquit adridens, iniquum, hac quidem de re; Sint ista Graecorum;

Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus; Deinde disputat, quod cuiusque generis animantium statui deceat extremum. Aeque enim contingit omnibus fidibus, ut incontentae sint. Quod maxime efficit Theophrasti de beata vita liber, in quo multum admodum fortunae datur. Minime vero, inquit ille, consentit. Non est igitur summum malum dolor.

Videsne quam sit magna dissensio? Peccata paria. Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum. Quae duo sunt, unum facit. Nos commodius agimus. Invidiosum nomen est, infame, suspectum. Atque hoc loco similitudines eas, quibus illi uti solent, dissimillimas proferebas. At modo dixeras nihil in istis rebus esse, quod interesset.

Cave putes quicquam esse verius. Inde sermone vario sex illa a Dipylo stadia confecimus. Suam denique cuique naturam esse ad vivendum ducem. Quid ergo attinet gloriose loqui, nisi constanter loquare? Summum a vobis bonum voluptas dicitur. Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Quis suae urbis conservatorem Codrum, quis Erechthei filias non maxime laudat? Quo modo autem optimum, si bonum praeterea nullum est? Nam illud vehementer repugnat, eundem beatum esse et multis malis oppressum. Iubet igitur nos Pythius Apollo noscere nosmet ipsos. Non autem hoc: igitur ne illud quidem.

Quis Aristidem non mortuum diligit? Quae contraria sunt his, malane? Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum. Legimus tamen Diogenem, Antipatrum, Mnesarchum, Panaetium, multos alios in primisque familiarem nostrum Posidonium. An est aliquid, quod te sua sponte delectet? Et harum quidem rerum facilis est et expedita distinctio. Universa enim illorum ratione cum tota vestra confligendum puto. Quod equidem non reprehendo;

Summum enĂ­m bonum exposuit vacuitatem doloris; Nam aliquando posse recte fieri dicunt nulla expectata nec quaesita voluptate. Aut unde est hoc contritum vetustate proverbium: quicum in tenebris? In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt. Parvi enim primo ortu sic iacent, tamquam omnino sine animo sint. Non igitur potestis voluptate omnia dirigentes aut tueri aut retinere virtutem. Ut necesse sit omnium rerum, quae natura vigeant, similem esse finem, non eundem. Idem adhuc; Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat. Quoniam, si dis placet, ab Epicuro loqui discimus. Hoc etsi multimodis reprehendi potest, tamen accipio, quod dant.