m bonorum. Respondent extrema primis, media

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quaerimus enim finem bonorum. Respondent extrema primis, media utrisque, omnia omnibus. Aperiendum est igitur, quid sit voluptas; Hoc non est positum in nostra actione. Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis; Et hunc idem dico, inquieta sed ad virtutes et ad vitia nihil interesse. Duo Reges: constructio interrete.

An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? Ex ea difficultate illae fallaciloquae, ut ait Accius, malitiae natae sunt. Beatum, inquit. Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Quid enim possumus hoc agere divinius?

Suo enim quisque studio maxime ducitur. Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Facillimum id quidem est, inquam. Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Cur iustitia laudatur? Nullus est igitur cuiusquam dies natalis. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Atque haec coniunctio confusioque virtutum tamen a philosophis ratione quadam distinguitur. Non enim ipsa genuit hominem, sed accepit a natura inchoatum.

Haeret in salebra. Dempta enim aeternitate nihilo beatior Iuppiter quam Epicurus; Theophrasti igitur, inquit, tibi liber ille placet de beata vita? Omnes enim iucundum motum, quo sensus hilaretur. Quod cum accidisset ut alter alterum necopinato videremus, surrexit statim. Dolor ergo, id est summum malum, metuetur semper, etiamsi non aderit;

Sine ea igitur iucunde negat posse se vivere? Ne tum quidem te respicies et cogitabis sibi quemque natum esse et suis voluptatibus? Potius inflammat, ut coercendi magis quam dedocendi esse videantur. Summum a vobis bonum voluptas dicitur. Tu autem negas fortem esse quemquam posse, qui dolorem malum putet. Non laboro, inquit, de nomine. Quod cum dixissent, ille contra.

Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Eadem nunc mea adversum te oratio est. Cuius similitudine perspecta in formarum specie ac dignitate transitum est ad honestatem dictorum atque factorum.

Et adhuc quidem ita nobis progresso ratio est, ut ea duceretur omnis a prima commendatione naturae. Illud dico, ea, quae dicat, praeclare inter se cohaerere. Pisone in eo gymnasio, quod Ptolomaeum vocatur, unaque nobiscum Q. Sed tempus est, si videtur, et recta quidem ad me. Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris. Facit igitur Lucius noster prudenter, qui audire de summo bono potissimum velit; Stoici autem, quod finem bonorum in una virtute ponunt, similes sunt illorum; Sed quid sentiat, non videtis. Pugnant Stoici cum Peripateticis. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt. Homines optimi non intellegunt totam rationem everti, si ita res se habeat.

Si stante, hoc natura videlicet vult, salvam esse se, quod concedimus; Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. Sequitur disserendi ratio cognitioque naturae; Tum ille: Tu autem cum ipse tantum librorum habeas, quos hic tandem requiris? Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Estne, quaeso, inquam, sitienti in bibendo voluptas? Contineo me ab exemplis.